Słowacja

W dawnej przeszłości Bratysława była miastem, w którym żyli mieszkańcy wielu narodowości. W wieku trzynastym osiedlili się na tych terenach dosyć licznie Żydzi, którzy przez następne stulecia zmuszani byli do przeprowadzania się w różne dzielnice kraju.

Można powiedzieć, że dopiero w wieku szesnastym znaleźli oni schronienie na terenie zwanym Podhradie, które znajduje się na obszarze poza murami miejskimi. Przed wybuchem drugiej wojny światowej ludność żydowska stanowiła około dziesięć procent ludności całego miasta. Bratysława była również ważnym ośrodkiem nauki żydowskiej, szczególnie od początku dziewiętnastego wieku kiedy to została założona tutaj jesziwa czyli żydowska, ortodoksyjna uczelnia dla młodych mężczyzn.

Stała się ona jedną z najbardziej znanych uczelni w Europie. Jej założycielem był słynny rabin Hatam Sofer, którego grób znajduje się w mauzoleum pod zamkiem i stanowi miejsce pielgrzymek Żydów z całego świata. Na przełomie wieku dziewiętnastego i dwudziestego żyli tutaj także Niemcy i Węgrzy. Obie te nacje były bardzo liczne. Proporcje w ludności zmieniły się po powstaniu Czechosłowacji kiedy to sami Słowacy przejęli wszelkie instytucje polityczne i kulturalne.

Już na początku wieku dwudziestego powstające placówki rywalizowały z placówkami węgierskimi i austriackimi, które do tej pory wiodły prym. W tym czasie powstała między innymi Słowacka Galeria Narodowa. Można zauważyć, że w ciągu tylko ostatnich siedemdziesięciu lat liczba mieszkańców wzrosła siedmiokrotnie. Obecnie to Bratysława jest największym miastem słowackim i pomimo wielowiekowej ekspansji kulturowej Węgrów i również długotrwałej zależności od monarchii węgierskiej Słowacy zdołali zachować i rozwinąć nie tylko swój język ale również tradycje narodowe.

Na dawny wielonarodowościowy charakter tego regionu wskazuje bowiem niezbyt liczna ale wciąż obecna ludność węgierskojęzyczna, która zamieszkuje obszary Niziny Naddunajskiej, która położona jest w niedalekiej odległości na wschód od stolicy.